نَظَرَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ سَیِّدُ الْعَابِدِینَ إِلَى عُبَیْدِ اللَّهِ بْنِ الْعَبَّاسِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ فَاسْتَعْبَرَ ثُمَّ قَالَ مَا مِنْ یَوْمٍ أَشَدَّ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّی اللهُ عَلیه وَ آله مِنْ یَوْمِ أُحُدٍ قُتِلَ فِیهِ عَمُّهُ حَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ أَسَدُ اللَّهِ وَ أَسَدُ رَسُولِهِ وَ بَعْدَهُ یَوْمَ مُؤْتَةَ قُتِلَ فِیهِ ابْنُ عَمِّهِ جَعْفَرُ بْنُ أَبِی طَالِبٍ ثُمَّ قَالَ وَ لَا یَوْمَ کَیَوْمِ الْحُسَیْنِ ازْدَلَفَ إِلَیْهِ ثَلَاثُونَ أَلْفَ رَجُلٍ یَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ کُلٌّ یَتَقَرَّبُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ بِدَمِهِ وَ هُوَ بِاللَّهِ یُذَکِّرُهُمْ فَلَا یَتَّعِظُونَ حَتَّى قَتَلُوهُ بَغْیاً وَ ظُلْماً وَ عُدْوَاناً ثُمَّ قَالَ رَحِمَ اللَّهُ الْعَبَّاسَ فَلَقَدْ آثَرَ وَ أَبْلَى وَ فَدَى أَخَاهُ بِنَفْسِهِ حَتَّى قُطِعَتْ یَدَاهُ فَأَبْدَلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِمَا جَنَاحَیْنِ یَطِیرُ بِهِمَا مَعَ الْمَلَائِکَةِ فِی الْجَنَّةِ کَمَا جَعَلَ لِجَعْفَرِ بْنِ أَبِی طَالِبٍ وَ إِنَّ لِلْعَبَّاسِ عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مَنْزِلَةً یَغْبِطُهُ بِهَا جَمِیعُ الشُّهَدَاءِ یَوْمَ الْقِیَامَةِ

حضرت امام زین العابدین علیه السلام نظرى به عبیداللَّه بن عباس بن على بن ابى طالب نمود و شروع به گریه کرد و فرمود: هیچ روزى براى رسول خدا صلی الله علیه و آله از جنگ احد سخت‏تر نبود، زیرا حضرت حمزة بن عبدالمطلب که شیر خدا و رسول بود در آن روز شهید شد

بعد از جنگ احد جنگ موته براى پیامبر خدا ناگوار شد که پسرعموى آن حضرت یعنى جعفربن ابى طالب در آن روز شهید شد

سپس امام زین العابدین فرمود: هیچ روزى مثل روز عاشوراى امام حسین نبود. زیرا تعداد سى هزار نفر که گمان مى‏کردند از این امت بودند اطراف آن بزرگ مرد را گرفتند و هر کدام از آنان می‌خواستند به وسیله ریختن خون امام حسین به خدا تقرب بجویند

امام حسین ایشان را یادآور خدا می کرد ولى نمى‏پذیرفتند، تا این‌که سرانجام آن حضرت را از راه ظلم و کینه و دشمنى شهید نمودند

آن‌گاه حضرت سجاد فرمود: خدا حضرت عباس را رحمت کند، حقا که امام حسین را بر خویشتن مقدم داشت و جان خود را فداى آن حضرت نمود تا این‌که دست هاى مبارکش قطع شد

خداى مهربان در عوض دست‌های عباس دو بال به وى عطا کرد تا به وسیله آن‌ها در بهشت با ملائکه پرواز نماید. کما این‌که این نعمت را نیز به جعفربن ابى طالب عطا کرد

حضرت عباس نزد خدا یک مقام و منزلتى دارد که فرداى قیامت جمیع شهیدان براى آن غبطه می خورند.

بحار الأنوار (ط - بیروت)، ج‏ ۴۴، ص: ۲۹۸

(جلسه هفتگی)

 بیت معظم له

 مورخ: ١۴٠۴/۰۴/١٣