یکشنبه 25 مهر 1400 در 00:00       13 نظر       796 بازدید    
0 + - 0
کد خبر : 2980
| ف | | | |

تعریف وحی از ذات مقدس پروردگار

ذات مقدس پروردگار در تعریف وحی، فاعل تام مختار است که صرف علم و رضایت به فعل برای او کفایت نمی‌کند بلکه قدرت و سلطه بر فعل و ترک آن نیاز است.

روش صحیح فهم معارف وحیانی، حرکت عقلانی است که با این حرکت به این نتیجه می‌رسیم که برای این عالم آفریدگاری وجود دارد، بعد از اثبات خداوند مسئله وحی و رسالت بررسی می‌شود و با این قوه ادراکی می‌فهمیم که خدا افرادی را مبعوث کرده تا آن چه عقل ما می‌فهمد تاکید کنند و آن چه از عقل ما قاصر است آن ها را هم بیان کنند.

پس از این که با حرکت عقلانی وحی و نبوت ثابت شد، آن گاه چون به منبع موثق، بی خطا و بی حد رسیدیم، عقل ما می‌گوید آن چه از وحی به ما رسیده مورد استفاده ماست و ما از به کارگیری عقل در استفاده از وحی استفاده می‌کنیم.

در ارتباط با خدا و کائنات سه تصویر وجود دارد، در عرفان ابن عربی یک حقیقت در سایر موجودات تشعشع پیدا کرده، در نظریه ای دیگر آمده است که یک حقیقت وجود دارد و مراتبی از آن مورد توجه است؛ در نظریه سوم مستفاد از وحی این به دست می‌آید که یک حقیقت است که کائنات را ایجاد کرده است و این به معنی تواتر و مراتب نیست و این مسیر در ارتباط با خدا و کائنات از نظر عقلی و نقلی قابل پذیرش است.

بین خالق و مخلوق اشتراک در حقیقت نیست چرا که اگر حقیقت مشترک داشته باشند تفاوت و تباینی وجود نخواهد داشت، حقیقت پروردگار غنی بالذات است و حقیقت مخلوق فقیر بالذات است و این دو سنخیتی در حقیقت ندارند.

وقتی به ایجاد معتقد باشیم یعنی خداوند در ایجاد و تکوین نیاز به غیر نداشته و مجبور به ایجاد هم نبوده و او فاعل مختار است و باید و اجباری برای عمل او وجود ندارد، از نظر وحی خداوند بر فعل و ترک آن سلطه دارد.

فلاسفه می‌گویند عالَم باید صادر بشود و این کار باید بر اساس نظام علت و معلول انجام شود و وجوب دارد اما ذات مقدس پروردگار در تعریف وحی، فاعل تام مختار است که صرف علم و رضایت به فعل برای او کفایت نمی‌کند بلکه قدرت و سلطه بر فعل و ترک آن نیاز است.

منبع: سخنرانی حضرت آیت الله سیدان - درس شناخت - اسفند 95

نظرات